روابط زوجی یکی از مهمترین و در عین حال پیچیدهترین بخشهای زندگی انسان هاست. بسیاری از افراد تصور میکنند عشق بهتنهایی برای داشتن یک رابطه موفق کافی است، اما واقعیت این است که رابطه سالم نیازمند آگاهی، مهارت و تلاش مداوم است. توجه به یکسری موارد میتواند به زوجها کمک کند رابطهای عمیقتر، امنتر و رضایتبخشتر بسازند.
گردآوری : دکتر نرگس حسینی نیا – زوج درمانگر
برگرفته از : کتاب The Seven Principles for Making Marriage Work | جان گاتمن و نان سیلور
۱. ارتباط مؤثر؛ ستون اصلی رابطه است.
یکی از رایجترین مشکلاتی که زوجها با آن روبهرو میشوند، ضعف در ارتباط است. ارتباط مؤثر تنها به صحبت کردن محدود نمیشود، بلکه شامل شنیدن فعال، درک احساسات طرف مقابل و بیان نیازها بدون سرزنش است. زمانی که زوجها یاد میگیرند احساسات خود را با جملاتی مانند : من احساس میکنم… بیان کنند، احتمال سوءتفاهم و تنش بهطور چشمگیری کاهش مییابد.
۲. تفاوتها را بپذیرید، نه اینکه حذف کنید.
هیچ دو انسانی کاملاً شبیه هم نیستند. تفاوت در شخصیت، سبک دلبستگی، ارزشها و حتی شیوه ابراز عشق طبیعی است. مشکل زمانی ایجاد میشود که یکی از طرفین تلاش میکند دیگری را تغییر دهد. پذیرش تفاوتها بهمعنای تسلیم شدن نیست، بلکه بهمعنای احترام گذاشتن به هویت فردی شریک زندگی است. زوجهایی که تفاوتها را میپذیرند، معمولاً تعارضهای سالمتری را تجربه میکنند.
۳. تعارض؛ دشمن رابطه نیست.
برخلاف باور عمومی، تعارض همیشه نشانه مشکل جدی در رابطه نیست. آنچه اهمیت دارد، نحوه مدیریت تعارض است. اجتناب کامل از اختلاف نظر میتواند باعث انباشته شدن خشم و دلخوری شود. در مقابل، گفتوگوی محترمانه و تمرکز بر حل مسئله بهجای مقصر دانستن، میتواند رابطه را قویتر کند. زوجها بهتر است یاد بگیرند بهجای برنده شدن در بحث، بهدنبال راه حل مشترک باشند.
۴. صمیمیت عاطفی را جدی بگیرید.
صمیمیت تنها به جنبه فیزیکی محدود نمیشود. صمیمیت عاطفی یعنی احساس امنیت برای بیان ترسها، آرزوها و آسیبپذیریها. وقت گذراندن باکیفیت، گفتوگوهای عمیق و نشان دادن همدلی نقش مهمی در افزایش صمیمیت دارند. حتی کارهای سادهای مانند گوش دادن بدون حواسپرتی یا قدردانی کلامی میتواند تأثیر زیادی بر احساس نزدیکی داشته باشد.
۵. خودآگاهی نقش پررنگی در رابطه زوجی می تواند داشته باشد.
بسیاری از چالشهای زوجی ریشه در الگوهای شخصی هر فرد دارد؛ الگوهایی که اغلب از کودکی شکل گرفتهاند. خودآگاهی به افراد کمک میکند مسئولیت احساسات و واکنشهای خود را بپذیرند و بهجای فرافکنی، به رشد فردی فکر کنند. زوجهایی که روی رشد شخصی خود کار میکنند، معمولاً روابط پایدارتری دارند.
کمک گرفتن از روانشناس یا زوجدرمانگر لزوما نشانه شکست یک رابطه نیست، بلکه نشانه اهمیت دادن به رابطه است. زمانی که تعارضها تکراری میشوند، ارتباط قطع میشود یا احساس فاصله عاطفی افزایش مییابد، کمک گرفتن میتواند مسیر رابطه را تغییر دهد. زوجدرمانی فضایی امن برای یادگیری مهارتها و بازسازی اعتماد فراهم میکند. در نهایت، رابطه سالم نتیجه انتخابهای آگاهانه روزانه است. عشق زمانی پایدار میماند که با احترام، تعهد و رشد همراه باشد.